Η απώλεια δεκάδων συνανθρώπων μας κατά αυτό τον τρόπο σε ένα σιδηροδρομικό δυστύχημα –που, όχι , δεν έπρεπε να έχει συμβεί!- είναι μία γροθιά στο στομάχι όλων μας. Και για όσους τυχόν δεν νιώθουν έτσι , είναι σημαντικό να τους βοηθήσουμε να το καταλάβουν.
Αυτές είναι από τις ώρες που χρειάζεται όλοι να σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων. Πρώτα από όλα να σιωπήσουμε και να προσπαθήσουμε να αντιληφθούμε την τραγικότητα των στιγμών.
Όχι, σίγουρα, δεν μπορούμε με τίποτε να έρθουμε στη θέση των μανάδων, των γονιών που έχασαν τα παιδιά τους, των οικογενειών που θρηνούν τους συγγενείς τους, των νέων ανθρώπων που δεν θα ξαναδούν, δεν θα αγκαλιάσουν ποτέ, τους συντρόφους τους. Όλων αυτών που έσβησαν τόσο απότομα και άδικα τα όνειρά τους. Ας σκεφθούμε όμως ότι θα μπορούσε μέσα σε αυτό το τρένο να ήταν κι ένας δικός μας. Φίλος, συγγενής, σύντροφος, συμφοιτητής, διπλανός.
Και είναι προσβολή στη μνήμη των 100 και πλέον ανθρώπων που χάθηκαν η αναζήτηση κάθε δικαιολογίας -και της παραμικρής- για αυτό που συνέβη.
Ούτε οι παραλείψεις του παρελθόντος είναι άλλοθι για τις ελλείψεις του σήμερα. Δεν νοείται εν έτει 2023, την ώρα που συζητάμε για το πώς η πρόοδος και η εξέλιξη της τεχνολογίας θα κάνει την καθημερινότητά μας ακόμη και στο πιο απλό βήμα της καλύτερη, η κίνηση των σιδηροδρόμων στη χώρα μας να ελέγχεται χειροκίνητα. Και να επαφίεται στην επάρκεια καιτις γνώσεις ενός προσώπου ή να κρίνεται η ζωή μας από το «λάθος» του. Δεν γίνεται να διυλίζουμε τον κώνωπα για τις όποιες υπαρκτές προσωπικές ευθύνες και να «εκτροχιαζόμαστε» , καταπίνοντας την κάμηλο για όσα επί σειρά πολλών ετών δεν μπήκαν όπως έπρεπε και όταν έπρεπε στις ράγες τους.
Οι πολίτες και ιδιαίτερα οι νέοι δικαιολογημένα στέκονται θυμωμένοι, χωρίς να τους απασχολεί –παρ΄ εκτός εκείνων που βολεύονται με τιςπαρωπίδες τους- σε ποιον αναλογεί η μεγαλύτερη ευθύνη για το γεγονός ότι δεν μπορούν να ταξιδεύουν με ασφάλεια στο σιδηροδρομικόδίκτυο της χώρας.
Δεν είναι νοητό να αρχίζουν οι συμψηφισμοί και το πινγκ πονγκ για το «τιςπταίει» περισσότερο, διότι μοιραία η απάντησηπου έρχεται ως αντίλαλος μπορεί να απλωθείπρος πολλές αν όχι όλες τις κατευθύνσεις.
Ας μη στρουθοκαμηλίζουμε και ας αφουγκραστούμε τον κοινωνικό κοχλασμό. Όποιος σκύψει με μεγαλύτερη προσοχή και ενσυναίσθηση θα καταλάβει ευκολότερα και ταχύτερα τις λεπτές κόκκινες γραμμές που διαμορφώνονται εκ νέου μέσα στην ελληνική κοινωνία και θα είναι σε θέση να βγάλει τασωστά συμπεράσματα για τις κινήσεις που χρειάζεται να γίνουν.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι επιχειρείται -και θα επιχειρηθεί έτι περαιτέρω- κομματική εκμετάλλευση από διάφορες πλευρές της τραγικής αυτής υπόθεσης. Εξίσου λάθος όμωςείναι αυτός ο εκτροχιασμός να απαντηθεί κατάτον ίδιο τρόπο. Κάτι τέτοιο δεν πρόκειται παρά να φέρει μία μετωπική σύγκρουση πάνω στην«ίδια γραμμή» χωρίς να βγει κανείς κερδισμένος. Αντίθετα η ζημιά θα μας αφορά και πάλι όλους.
Οι αρμόδιες αρχές έχουν κληθεί να ρίξουν άπλετοφως στα αίτια της τραγωδίας. Κι αυτό δεν πρέπεινα καθυστερήσει καθόλου, δεν πρέπει να έχει στεγανά, δεν επιτρέπεται να γίνει με οποιαδήποτε έκπτωση προς καμία κατεύθυνση και γιακανέναν.
Ο μόνος «εκτροχιασμός» που επιβάλλεται είναι ο εκτροχιασμός από την μακαριότητα και την επανάπαυση ότι «θα περάσει κι αυτό», «θα ξεχαστεί», ότι θα έρθεικάτι άλλο που θα μετατοπίσει το ενδιαφέρον.
Αυτό, αν αφεθεί να γίνει, δεύτερομεγάλο έγκλημα. Και δεν θα οφείλεται σε κανένα προσωπικό λάθος, αλλά θα είναι έγκλημα προμελέτης και για το οποίο δεν θα υπάρχουν ελαφρυντικά.
Για να μην πάει πραγματικά χαμένη αυτή η εντελώς άδικη θυσία των δεκάδων συνανθρώπωνμας, έχουμε καθήκον όλοι -ο καθένας ανάλογα μετη θέση, την ευθύνη και τον ρόλο του- να ταρακουνηθούμε συθέμελα και να μην επιτρέψουμε στον εαυτό μας να περιμένει τη λήθη του χρόνου και την επιστροφή στην«κανονικότητα».
Κανείς βεβαίως δεν προέρχεται απόπαρθενογένεση. Αλλά από την άλλη πλευρά και τίποτα δεν συντελείται σε κενό αέρος.
Ποιος δεν θα ήθελε να υπάρχει ένα μαγικό ραβδί που θα επέτρεπε να διορθωθούν -ανεξαρτήτως τουβαθμού ευθύνης ενός εκάστου- όλα τα κακώςκείμενα;
Επειδή όμως αυτό δεν γίνεται, ηεξιλέωση απέναντι στους νεκρούς, τους αγνοούμενους των Τεμπών και τις οικογένειεςτους περνάει -εκτός από την ταχεία και αυστηρή απόδοση Δικαιοσύνης- μόνο μέσα από μία ράγα. Από την πραγματοποίηση μέσα στον ελάχιστο απαιτούμενο χρόνο όσων έπρεπε να έχουν γίνει,αλλά δεν έγιναν, όλες τις προηγούμενες δεκαετίες για την ασφάλεια των σιδηροδρόμων.
Αυτό, ακόμη κι αν αποδείξει ότι οι καθυστερήσεις-ανεξαρτήτως κομματικού χρώματος- υπήρξαν εντέλει αδικαιολόγητες, είναι εκ των ων ουκ άνευ. Επίσης ακόμη και αν αυτό δεν αποδειχθεί αρκετόγια την «αυτοσυντήρηση» του πολιτικούσυστήματος της χώρας με τις μικρότερες ήμεγαλύτερες ευθύνες κάθε συνιστώσας του, είναι κάτι που πρέπει να γίνει όχι από τη σκοπιά του κομματικού και πολιτικού κέρδους αλλά του δημοσίου συμφέροντος, του εθνικού καθήκοντος. Άλλωστε εδώ που έχουν φτάσει ταπράγματα, κατά τα ψέματα, υπάρχει μια οριακότητα και από την ειλικρίνεια, την προσοχήκαι τη σεμνότητα που θα τα χειριστεί ο καθείς θαφανεί αν η κοινωνία θα επιτρέψει -και σε ποιους-δεύτερες ευκαιρίες.
Ή εάν θα επιλέξει να κάνειάλλα βήματα ακόμη και σε εντελώςαχαρτογράφητα νερά.
Σε αυτήν ειδικά τη φάση πάντως θα είναι μέγα λάθος να καταφύγουμε πάλι στην ξύλινη γλώσσα και στη τετριμμένη φρασεολογία και να κουνήσουμε το δάχτυλο ιδιαίτερα στους νέους ανθρώπους οι οποίοι μεγαλώνουν όλα αυτά ταχρόνια σε περιβάλλον αλλεπάλληλων πιέσεων και κρίσεων για τις οποίες οι ίδιοι δεν φέρουντην ευθύνη. Στους νέους που είναι τα θύματα αυτών των κρίσεων και τώρα με καταλύτη τηντραγωδία των Τεμπών ξεσπούν και ζητούν – στοόνομα των συνομηλίκων τους που χάθηκανάδικα- και τις δικές τους ζωές πίσω.
Μόνο αν συμβούν αυτά, το δάκρυ για τον άδικοχαμό τους δεν θα είναι κροκοδείλιο. Μόνο τότεθα μπορούμε πολιτικοί και δημοσιογράφοι να σηκώσουμε λίγο το βλέμμα και να κοιτάξουμεπάλι στα μάτια τις μανάδες και τους πατεράδες,τα αδέρφια και τους συντρόφους των ανθρώπων που τόσο άδοξα και τόσο πρόωρα χάθηκαν στα Τέμπη τη νύχτα της 28ης Φεβρουαρίου.
Αλλιώτικα θα γίνουν οι μόνιμοι εφιάλτες και οι Ερινύες μας.